WHO ogłasza najnowsze kryteria rozpoznawania cukrzycy

Cukrzyca to grupa chorób metabolicznych charakteryzujących się wysokim poziomem cukru we krwi. Hiperglikemia jest spowodowana wadliwym wydzielaniem insuliny lub upośledzonym działaniem biologicznym insuliny, albo oboma tymi czynnikami. Długotrwała hiperglikemia powoduje przewlekłe uszkodzenia i dysfunkcje różnych tkanek, zwłaszcza oczu, nerek, serca, naczyń krwionośnych i nerwów.

Podstawowe informacje:

• Pospolita nazwa: Cukrzyca, DM
• Oddział leczenia: Choroby wewnętrzne, Endokrynologia

Typowe objawy：

Polidypsja, poliuria, polifagia i utrata masy ciała

Zakaźne: Nie;

Przyczyna cukrzycy:

1. Czynniki genetyczne:

Zarówno cukrzyca typu 1, jak i typu 2 wykazują wyraźną heterogenność genetyczną. Cukrzyca ma podłoże rodzinne, a u 1/4 do 1/2 pacjentów występuje historia rodzinna cukrzycy. W praktyce klinicznej istnieje co najmniej 60 zespołów genetycznych, które mogą towarzyszyć cukrzycy. W patogenezie cukrzycy typu 1 zaangażowanych jest wiele miejsc DNA. Spośród nich polimorfizm miejsca DQ w genie antygenu HLA jest najbardziej powiązany. W cukrzycy typu 2 znaleziono różne wyraźne mutacje genów, takie jak gen insuliny, gen receptora insuliny, gen glukokinazy, gen mitochondrialny i inne.

2.Czynnik środowiskowy:

Otyłość spowodowana nadmiernym jedzeniem i zmniejszoną aktywnością fizyczną jest najważniejszym czynnikiem środowiskowym dla cukrzycy typu 2, co sprawia, że osoby z genetyczną podatnością na cukrzycę typu 2 są bardziej podatne na rozwój choroby. Pacjenci z cukrzycą typu 1 mają nieprawidłowy układ odpornościowy. Niektóre wirusy, takie jak wirus Coxsackie, wirus różyczki, wirus świnki itp., wywołują odpowiedź autoimmunologiczną i niszczą komórki β produkujące insulinę.

Objawy kliniczne：

1. Wielkie pragnienie, wielomocz, wielkie łaknienie i utrata masy ciała

Typowe objawy „trzy więcej i jedno mniej” pojawiają się przy ciężkiej hiperglikemii, które są częstsze w cukrzycy typu 1. Gdy występuje ketonemia lub kwasica ketonowa, objawy „trzy więcej i jedno mniej” są bardziej wyraźne.

2. Zmęczenie, osłabienie, otyłość

Częstsze w cukrzycy typu 2. Otyłość jest powszechna przed wystąpieniem cukrzycy typu 2, a jeśli nie zostanie zdiagnozowana na czas, masa ciała stopniowo się zmniejsza.

Kryteria diagnozy:

Kryteria diagnostyczne wydane przez Światową Organizację Zdrowia w 2019 roku: „Definicja i diagnoza cukrzycy oraz umiarkowanej hiperglikemii”. Krajowe Stowarzyszenia Diabetologiczne bardzo pozytywnie przyjęły decyzję WHO z 2019 roku o akceptacji stosowania testu HbA1c do diagnozowania cukrzycy: „Zastosowanie hemoglobiny cukrzycowej w diagnozie cukrzycy.”

Informacje o kryteriach diagnostycznych cukrzycy są następujące. Aby uzyskać więcej informacji oraz wyjaśnień terminologii i klasyfikacji, prosimy o zapoznanie się z pełnym przewodnikiem WHO.

Metody i standardy diagnozowania cukrzycy

    WHO publikuje najnowsze kryteria diagnostyczne cukrzycy 2019

Objawy cukrzycy (takie jak wielomocz, wielkie pragnienie i niewyjaśniona utrata masy ciała u pacjentów z cukrzycą typu 1) plus:

Losowe stężenie glukozy w osoczu żylnym ≥ 11,1 mmol/l lub

Stężenie glukozy na czczo ≥ 7,0 mmol/l (krew pełna ≥ 6,1 mmol/l) lub

Stężenie glukozy we krwi po dwóch godzinach ≥ 11,1 mmol/l oraz 75 g bezwodnej glukozy po dwóch godzinach w doustnym teście tolerancji glukozy (OGTT).

Rozpoznanie braku objawów nie powinno opierać się na pojedynczym pomiarze glukozy we krwi, lecz na ostatecznym pomiarze glukozy w osoczu dożylnym. W innym dniu istnieje co najmniej jeden wynik testu glukozy we krwi, którego wartość mieści się w zakresie cukrzycy. Konieczne jest bycie na czczo od losowej próbki lub obciążenia glukozą po dwóch godzinach. Jeśli nie można zdiagnozować na podstawie wartości losowej na czczo, należy użyć wartości po dwóch godzinach.

Kryteria diagnostyczne cukrzycy ciążowej

Kryteria diagnozowania cukrzycy ciążowej są inne. Jeśli u kobiety w ciąży występuje któraś z poniższych chorób, powinna zostać zdiagnozowana cukrzyca ciążowa:

Poziom glukozy na czczo wynosi 5,6 mmol/l lub więcej lub

Poziom glukozy w osoczu po 2 godzinach wynosi 7,8 mmol/l lub więcej

Standard testu hemoglobiny A1c (HbA1c) do diagnozowania cukrzycy

Zaleca się stosowanie wartości 48 mmol/mol (6,5%) HbA1c jako punktu krytycznego do diagnozy cukrzycy. Wartość poniżej 48 mmol/mol (6,5%) nie wyklucza cukrzycy zdiagnozowanej za pomocą testu glukozy.

Metoda ta nie powinna być stosowana, chyba że metoda HbA1c oraz personel medyczny i placówki ją stosujące mogą udowodnić w krajowym planie zapewnienia jakości, że są zgodne z wynikami zapewnienia jakości laboratorium. Badania z nakłucia palca u wszystkich pacjentów muszą być potwierdzone laboratoryjnym pomiarem HbA1c z krwi żylnej.

U pacjentów bez objawów cukrzycy należy powtórzyć laboratoryjny pomiar HbA1c z krwi żylnej. Jeśli druga próbka ma wartość <48 mmol/mol (6,5%), pacjent powinien otrzymać leczenie cukrzycy wysokiego ryzyka, a w przypadku pojawienia się objawów test należy powtórzyć w ciągu 6 miesięcy lub wcześniej.

HbA1c nie nadaje się do diagnozowania cukrzycy:

Wszystkie dzieci i młodzież

Pacjenci w każdym wieku podejrzewani o cukrzycę typu 1

Pacjenci z objawami cukrzycy trwającymi krócej niż 2 miesiące

Pacjenci wysokiego ryzyka z ostrą chorobą (np. pacjenci wymagający hospitalizacji)

Pacjenci przyjmujący leki, które mogą powodować szybki wzrost poziomu cukru we krwi, takie jak sterydy, leki przeciwpsychotyczne itp.

Pacjenci z ostrym uszkodzeniem trzustki, w tym po operacji trzustki

Podczas ciąży

Istnieją czynniki genetyczne, krwi i związane z chorobą, które wpływają na HbA1c i jego pomiar (zobacz Załącznik 1 raportu WHO dla listy czynników wpływających na HbA1c i jego pomiar)

Pacjenci z HbA1c poniżej 48 mmol/mol (6,5%)

Ci pacjenci mogą nadal spełniać normy WHO dotyczące poziomu glukozy we krwi do diagnozy cukrzycy

Ten rodzaj testu glukozy nie jest zalecany do rutynowego stosowania, ale test glukozy WHO jest stosowany u pacjentów z cukrzycą lub klinicznie zagrożonych cukrzycą.